Stressaður? Þokkalega

Það að venjast stórborgarlífi er erfiðara en maður heldur. Bæði í gær og í dag þá er ég búinn að vera down town Osló City. Það væri svo sem hrikalega leiðinlegt að segja frá því nema að ég kúkaði næstum á mig í gær. fór á bílnum niðri í bæ. Rata fyrir það fyrsta ekki neitt. Allt hérna er geðveikt stórt miðað við Prumpar. Smá munur á því að fara úr 5800 í 700.000. Allavega þá var ég þarna í bílnum með GPS til að segja mér til. Ég var svona eins og 75 ára gömul amma sem að horfði bara beint fram, með báðar hendur á stýri og keyrði bara á 50 við dræmar undirtektir annara ökufanta.

Illa stressaði Björgúlfsson sem er vanur frá fyrri tíð að geta leyft sér að horfa út um gluggan og skoða í kringum sig, var sem sagt ekki mjög töff. Þrátt fyrir að þykjast vera öflugur bílstjóri og vera slysalaus í gegnum tíðina fyrir utan það þegar ég þrumaði pabba Bjarna Fritz út af veginum í beygju hjá Mýrarseli í denn.

Loks náði ég þó að skila bílnum slysalaust inn í eitthvað bílastæðahúsið, leggja og koma mér út úr húsinu. Þegar ég kom svo út úr húsinu, labbaði ég fyrir hornið og var þar með kominn beint á stærstu verslunargötu Osló, Karl Johann.

Stressið var ekki minna við það, hef ekki séð svona mikið af fólki síðan á 17 júní á Íslandi og munaði minnstu að ég fengi panikk-atack þar sem ég stóð þarna eins og auli. Allra þjóða kvikindi á götunni, hvort sem það var með túban eða ungar stúlkur með sjal yfir kálinu. Spilandi á gítar eða sveppir klæddir í allskonar múnderingar og hreyfandi sig eftir því sem að fólk henti pening í hattinn við hliðina á þeim. Ekki hafi ég hugmynd um hvar í andskotanum á götunni ég væri. 911 símtal á strákana sem að ég ætlaði að hitta varð til þess að ég stóð kyrr á staðnum og piltarnir "sóttu" mig.

Eftir smá rölt þá var tyltum við okkur niður á einhverju kaffihúsinu. Kaffið róaði taugar Ísbjörns og gátum við félagarnir rölt aðeins um eftir nokkra bolla. Samt sem áður þurfti næstum því að halda í hendurnar á mér svo að ég týndist ekki.

En örvæntið ekki. Ég komst heim, bæði í gær og í dag.

Svo til að kóróna hvað normenn eru snöggir að öllu þá pantaði ég internet og sjónvarp um daginn. Ásamt heimasíma sem er internet sími. Pakkinn er kominn frá, netfyrirtækinu og ekkert yfir því að kvarta, en nei, það verður einhver sveppur að koma og tengja allt hérna og sá poppari er ekki tiltækur fyrr en 11 ágúst. Ég var mjög þægilegur við greyið stúlkuna sem að hringdi í mig til að tilkynna mér þetta. Sem betur fer er hægt að kaupa svona usb-lykil með neti þannig að maður einangri sjálfan sig ekki inn í herbergi með þumalinn í gogginum.

Lifið heil

Ísbjörn