Óskað er eftir jafnrétti.

Frú Ásgerður hefur verið send heim með Eimskip. Hún hefur nú þegar komist heim á Jörfabakkan með það á samviskunni að ljúga að þýskum intékkara á flugvellinum. En menn hafa nú tekið stærri lygi en það á Íslandi.

Það er merkilegt alveg hvað það er alltaf ljúft að hafa mútter í heimsókn. Hér í Prumpar er frú Ásgerður hrókur alls fagnaðar. Hún er nokkurs konar Dali Lama. Hvert sem hún fer er henni tekið fagnandi og hvergi fær hún að borga. Drifinn með í skoðunnarferðir hingað og þanngað með fólki sem að hún nánast kann ekki nöfnin á. En það er nú bara hressandi.

Það virðist ekki ætla af frú Ásgerði að ganga þegar hún kemur og sér mig spila. 4 leiki hefur hún séð og maður hefur endað með öngulinn í borunni í öll skiptin. Hins vegar er mikið fagnaðarefni að mútter skildi vera á síðasta leik. Þar með hef ég íslenskt vitni af því að kellingar eiga að láta karlahandbolta í friði. Hreinlega afþakka með öllu að koma nálægt því að vera flautuleikarar. Þær eru fínar í eftirlitsstörfum, sjúkraþjálfun eða þrifum þegar kemur að karla boltanum.

Það voru nefnilega 2 ungar stúlkur að dæma leikinn síðustu helgi. Á þessar blessuðu stúlkur hefur verið minnst áður og það var að sjálfsögðu eftir síðasta leik sem að þær drulluðu upp á bak þegar þær dæmdu hjá okkur. Rammavörðurinn okkar endaði í 2 leikja banni sem að á eftir að vera ein af ástæðum þess að við föllum úr deildinni. En ekki var það betra í þetta skipti.

Eftir 45 mínútna leik þá átti liðið er við spiluðum við sem reyndar heitir Lautershausen vítakast. Það var reyndar alveg fáránlegt vítakast eins og flest annað sem að þær gerðu en hvað um það. Undirritaður brá sér út á hliðarlínu og hrækti á gólfið og þurkaði það síðan með skónum mínum til þess að fá betra grip undir skóna mína. Áhorfendur heimaliðsins voru nú ekkert alltof sáttir við að ég skildi hrækja á gólfið hjá þeim í annars ljótri höll og komu einhver hróp og köll út frá þessu striði mínu.

Annar dómarinn tekur sig þá til og hleypur allt í einu að ritaraborðinu og spjallar eitthvað við liðið þar. Ísbjörn stóð þá í rólegheitum og segi við hornamann hins liðsins hvað í andskotanum hún sé að bralla núna. Ekki stóð á svarinu frá honum: sennilega að spurja hvað hún eigi að gera ef að hann skorar úr vítinu. Jæja til baka kemur skoffínið og laumar hægri hendinni ofan í svalavasan á dómarabúningnum og gefur mér rauða spjaldið.

Ég held að ég hafi aldrei verið eins hiss á æfinni. Hornamaðurinn er ég spjallaði við á meðan þessu stóð hreinlega öskraði úr hlátri. Eftir að hafa staðaið inn á vellinum í uppáhaldsstellingu Valdimars Grímssonar í sennilega í kringum mínútu á meðan ég íhugaði að neita að yfirgefa völlinn komst ég samt að því þær myndu 100% setja mig í leikbann ef að ég segði eitthvað. Þannig ég rölti útaf, sótti peysuna mína og þjálfari hins liðsins kom að orði við mig og spurði hvað ég hefði eiginlega sagt. Er honum varð sögð sagan þá varð hann orðlaus og sagði síðan að þetta væri náttúrulega ekki hægt.

Eftir leikinn þá kemur upp önnur bíósýning. Hinir svokölluðu dómarar fengu fylgd út af vellinum, vonandi beint á leikskólan. ég fer niður í klefa og skil lítið í því að það sé ekki fleiri með mér í klefanum, sturtaði feldinn og þegar ég er að klæða mig þá er mér tilkynnt að skoffínin hafi skirfað skýrslu á mig, saka mig um að hafa hrækt á áhorfendur og ég fari að minnsta kosti í 1 leiks bann.

Ef að það gerist þá og við töpum næstu 2 leikjum er næstum því hægt að skrifa fall okkar á 2 stúlkur sem hafa hreinlega ekki vit á því að seigja nei takk við erum ekki nógu góðar í þetta verkefni, við erum ágætar á 5 flokk kvenna. Setjið okkur á þá leiki.

Staðan er þannig að þjálfri okkar neitaði að skrifa undir skýrsluna, "forseti" okkar og "forseti" Lautershausen ætla að skrifa bréf á sambandið ásamt því að senda DVD af leiknum. Óska á eftir að þessu banni verði hnekkt og þær ekki látnar dæma fleirri leiki í deildinni. Hér er bara verið að óska eftir jafnrétti.

Ég skal síðan lofa því að koma inn með videoklippu af þessu ógleymanlega atriði þegar ég fæ diskinn í hendurnar, Vona bara innilega að þetta sjáist gríðarlega vel.

Það að segja að þessar stúlkur séu nógu góðar til að dæma þann bolta sem að fer hérna fram er eins og að segja að Adolf Hitler hafi unnið seinni heimsstyrjöldina. Það er blákaldur raunveruleikinn.

Ragnar Njálsson fær það skemmtilega verkefni að vera með þessar hækjur á næsta leik hjá sér. Good luck

En aftur að frú Ásgerði. Hún var að sjálfsögðu gríðarlega sátt við að hitta barnabarn sitt Hr.109 og léku þau sér saman við hvert tækifæri. Frú Ásgerður kallaði hann reyndar skítalabba á ákveðnum dögum á meðan hún var hérna. Ásætðan er einföld, hún skildi eftir poka af fötum sem að hún hafði keypt í bænum á gólfinu er við mæðgin fórum að sofa. Litli stubburinn Hr.109 laumaði sérí pokan og kúkaði á sokkabuxurnar hennar sem að hún var svo ánægð með.

Ísbjörn fannst það ógeðslega fyndið og high-fiveaði Hr.109 fyrir það þegar frú Ásgerður sá ekki til.

En þau sættust að sjálfsögðu að lokum og var kveðjustundin nánast óbærileg fyrir þau bæði. Samt sem áður náðu þau að kreysta fram bros við kveðjuathöfn

Ísbjörn og Hr. 109 þakka fyrir sig